Mila i Mruk

„Gdzie nasze lampki?”
Mama patrzy na żywopłot. Tata też nie wie.
Ale Mila dostrzega ślad.
Takie wielkie stopy!
Dokąd one prowadzą?

Czapka. Szalik. Rękawiczki.
Ciasteczko do kieszeni. Nigdy nic nie wiadomo.
„Nie za daleko!” – woła Mama.
Ślad biegnie przez pole aż do jodeł.

Dzwoneczek w śniegu.
Mila podnosi go.
Dzyń!
Ktoś tu coś zgubił.
A tam jeszcze więcej.
Kto taszczy święta przez las?

Między jodłami robi się ciemniej.
I ciszej.
Potem pomruk.
Mruum. Mruum. Mruk.
To nie niedźwiedź. Niedźwiedzie nie mruczą tak smutno.

Pod jodłą siedzi Mruk.
„Za jasno! Za głośno! Za dużo!”
Mila staje.
Całe świąteczne dzwonienie
leży wokół niego.

Jedno oko się otwiera.
„Znowu jakieś migające coś?”
„Ja nie migam” – mówi Mila.
„Ja też nie dzwonię.”
Dzwoneczek zostaje w kieszeni.

Mila siada obok.
„Dlaczego to wszystko zabrałeś?”
„Żeby przestało” – mruczy Mruk.
„Wszędzie mruga. Wszędzie dzwoni.
Tylko przy mnie nikt nigdy nie siada.”
Teraz ktoś siedzi.

„Gdzie mieszkasz?”
Mruk pokazuje między korzenie. Dziura.
„Tam jest ciemno” – mówi Mila.
„I cicho” – mówi Mruk. „Za cicho.”

„To zróbmy to po cichu.”
Jedno światełko. Jedno ciasteczko.
Mila nuci maleńką piosenkę.
Mruk wącha.
Na razie tylko wącha.
To przecież wolno.

Chrup.
Mruk żuje i się uśmiecha.
„Takie święta lubię.”
Mila wtula się w miękkie futro.
Przez chwilę nikt nic nie mówi.
I nikt nie musi siedzieć sam.

„Lampki muszą wrócić do domu” – mówi Mila.
Mruk mruczy. Potem podnosi całą stertę.
„Ja niosę. Ty prowadzisz.”
Dwa ślady w śniegu: jeden mały, jeden duży i okrągły.

Wieczorem żywopłot znów się świeci.
„Dla kogo są te ciasteczka?” – pyta Mama.
Mila macha w stronę lasu.
„Dla mojego przyjaciela.”
I tym razem coś zostaje.