Chmurka w moim kaloszu

Mila chce wyjść na dwór. Lewy kalosz już jest na nodze. W prawym tkwi coś białego. „Przecież moja skarpetka jest już na mojej nodze.”

Mila ostrożnie ciągnie. Białe robi się dłuższe. I dłuższe. Plop! Nad kaloszem unosi się mała chmurka.

„Ależ z ciebie puszynka!” Mila trąca chmurkę. Plusk. Prosto na nos spada kropla.

Mila podstawia kalosz pod Puszynkę. Plusk, plusk. „Dziękuję. Ale to nie miał być kalosz z wodą.”

Mila wylewa wodę do ogrodu. Dżdżownica szybko chowa głowę. „Przepraszam, Willi.”

Teraz oba kalosze są na nogach. Mila skacze w kałużę. Chlup! Puszynka przeskakuje nad nią. Plusk! Ona też tak umie.

„Kto zrobi największą falę?” Mila tupie. Puszynka pada deszczem. Dżdżownica woli poczekać pod swoim liściem.

Mila przynosi liść. Łódka! Płynie aż do brzegu kałuży. Tam utyka. Puszynka z ciekawością unosi się nad nią.

„Troszkę wody, proszę.” Puszynka robi plusk, plusk, plusk. Kałuża rośnie. Łódka z liścia znów pływa.

Łódka płynie pod ławką. Mila musi się bardzo skulić, żeby ją jeszcze widzieć. Puszynka po prostu się prześlizguje.

„Puszynko, gdzie jesteś?” Pod ławką jej już nie ma. Za wiadrem też nie. Ale coś kapie za kołnierz.

Mila patrzy w górę. „Tam!” Puszynka wisi jak mały kapelusik tuż nad głową. Mila się otrząsa. Puszynka otrząsa się też.

Po tej zabawie Mila ma ochotę coś zjeść. Na ławce leżą jabłko i chleb. Puszynka przylatuje też. „Tu jest moje miejsce na piknik.”

Plusk. Kropla ląduje na chlebie. Plusk. Jeszcze jedna. Mila przesuwa go w lewo. Puszynka płynie w lewo.

„Chyba chcesz zjeść ze mną.” Mila podsuwa Puszynce kawałek jabłka. Jabłko przechodzi na wylot. Puszynka nie może jeść jabłek.

Mila chowa się pod mały parasol ogrodowy. Puszynka zostaje na zewnątrz. Teraz jej krople stukają w dach. Tip, tap, tip.

Mila stuka w odpowiedzi. Tip, tap, tip. Puszynka pada szybciej. Mila żuje i parska śmiechem. To całkiem niezła orkiestra piknikowa.

Po pikniku Mila znajduje niebieską doniczkę pod daszkiem ogrodowym. Tu nie dotarł deszcz. Ziemia jest sucha. Mała fasolka zwiesza liście.

Mila podnosi konewkę. Pusta. Mila odwraca ją do góry dnem. Wciąż pusta. Nad głową coś robi plusk.

„Puszynko! Tu możesz pomóc.” Mila trzyma doniczkę pod chmurką. Plusk, plusk. Ziemia robi się ciemna i wilgotna.

Teraz wystarczy. Mila odstawia doniczkę z powrotem pod dach. Puszynka unosi się obok i kapie do wiadra. Wodę Mila zachowuje na jutro.

Powoli Puszynka znów robi się jasna i lekka. Mila posyła jej całusa. Chmurka wznosi się nad jabłonią.

Mila macha. „Jutro znów łódki w kałuży?” Wysoko w górze odrywa się malutka kropelka. Trafia dokładnie w wiadro. Plink.

Przed drzwiami Mila zdejmuje kalosze. Jeden robi cicho gul. Mila zagląda do środka. Sama woda. „Dziś lepiej zostań na dworze.”