Mila ve küçük hayalet

Mila kaşıkla balkabağı çekirdeklerini çıkarıyor. Birden yukarıdan bir uğultu:
Huuuu!
“Rüzgârdır,” diyor Papa.
Ama rüzgâr çatı katında oturmaz ki. Yoksa oturur mu?

Mila basamak basamak yukarı çıkıyor.
El feneri de geliyor.
Bir örtünün altında bir koltuk duruyor.
Ötekinin altında bir dolap.
Kıpırdamadan duruyorlar.
Ama arkadaki şu küçük örtü…
O kıpırdadı mı?

“Huuuu!” diye bağırıyor örtü.
“Hiii!” diye bağırıyor Mila.
Işık tavana kadar zıplıyor.
Sonra örtü cıyaklıyor:
“İmdat! Bir insan!”
Fırt, bir sandığın arkasında kayboluyor.
Burada kim kimden korkuyor acaba?

“Benim adım Fırfır,” diye fısıldıyor hayalet.
“İnsanlar çok büyük.”
Mila yere oturuyor.
“Böyle daha iyi mi?”
Fırfır usulca başını sallıyor.
“Bir de burası karanlık,” diye mırıldanıyor Fırfır.
Eteği titriyor.
“O zaman ışıkla bir şey yapalım.”

Mila iki eliyle bir tavşanı zıplatıyor.
Sonra bir kuş kanat çırpıyor. Peşinden bir timsah geliyor: hap hap!
Huuuu yerine hihi!
Fırfır kıkırdıyor. Beyaz eteği bile iyice şeffaflaşıyor.
“Bir daha tavşan!”

“Gel, bak!”
Mila dışarıyı gösteriyor.
Her yerde balkabakları ve fenerler parlıyor.
Fırfır pencereye iyice sokuluyor.
“Ne çok ışık!” diye şaşırıyor.
“Cadılar Bayramı’nın karanlık olduğunu sanıyordum.”
Biraz daha yaklaşıyor.

Mama elinde kitapla bekliyor.
“İyi geceler, Fırfır,” diyor Mila.
El feneri burada kalıyor. Ne olur ne olmaz.
Bazen gece geç saatte hâlâ yanıyor.
Belki tavşanın ışığa ihtiyacı vardır.