Mila için Dört Mum

İlk mum yanıyor.
“Bugün Noel mi?” diye soruyor Mila.
“Daha değil,” diyor Mama.
“Ama şimdiden kurabiye pişirebiliriz.”

Kurabiyeler hazır.
Biri yanmış. Biri eğri.
Biri yok olmuş.
Mmm!
“Hepsini değil!” diye gülüyor Mama.

İkinci mum yanıyor.
“Bugün Noel mi?”
“Daha değil,” diyor Papa.
“Ama şimdiden yıldız yapabiliriz.”
En güzeli ayrılıyor.

Yıldızlar pencereye asılıyor.
Bir, bir daha, bir daha.
Yalnız eğri olan değil.
“O bende kalıyor,” diyor Mila.
“O en tepe için.”

Üçüncü mum yanıyor.
“Bugün Noel mi?”
“Daha değil. Ama şimdiden …”
“Biliyorum!” diye bağırıyor Mila.
“Bakmak yok!”

Paket yatağın altına gidiyor.
Ta arkaya.
“Bakan hiçbir şey alamaz!”
Eğri yıldız nöbet tutuyor.
Şşşt.

Dördüncü mum yanıyor.
“BUGÜN Noel mi?”
“Neredeyse,” diyor Mama ile Papa.
“Ağaçta bize yardım eder misin?”
“Ben yaparım!”

Top, top, top.
Hepsi aşağıda asılı. Kol oraya kadar yetişiyor.
“Şimdi Noel mi?”
“Bir kez daha uyuyacağız,” diyor Papa.
Ve ağacın tepesi boş kalıyor.

Bir kez daha uyumak.
En zoru bu işte.
Dışarıda kar yağıyor, sessizce.
Mila gözlerini kapatıp bekliyor.

Noel arifesi. Oturma odasının kapısı kapalı.
Arkasında bir hışırtı. Bir de çıngırak mı?
Mila merdivende oturmuş bekliyor.
Eğri yıldız da onunla bekliyor.
“Şimdi Noel mi?”
“Az kaldı.”

Ve sonra o an geliyor.
Kimsenin sormasına gerek kalmıyor.
Yalnız ağacın en tepesinde bir şey eksik.
Yıldız!

Ağaç ışıl ışıl.
Mila bir yıldız kurabiyesi kemiriyor.
“Yarın yine Noel mi?”
“Daha değil,” diyor Mama.
Ve üçü birden gülmeye başlıyor.