Mila ve Küçük Çıngırak

Bugün Noel arifesi.
Oturma odasının kapısı kapalı.
“Ancak küçük çıngırak çalınca,” diyor Mama.
Peki o zamana kadar?

Mila kulağını kapıya dayıyor.
Şşşt.
Sadece koridordaki saat: Tik. Tak. Tik.
Çıngırak yok.

O zamana kadar Mila merdiven basamaklarını sayıyor.
Yukarı. Aşağı.
Ve bir kez daha yukarı.
Çıngırak yok.

Mutfaktan kurabiye kokusu geliyor.
“Bekleyenler için,” diyor Papa ve bir tane getiriyor.
Mila kıtır kıtır yiyor. Yavaş. Daha da yavaş.
Kurabiye bitti. Kapı hâlâ kapalı.

Mila kapının dibine sokuluyor.
“Daha çok sürer mi?”
“Ben de bekliyorum,” diyor Papa.
Her şey hâlâ sessiz.

“İçeride ne var acaba?”
“Bir fil,” diyor Papa.
“Çok büyük!”
“Bir fare?”
“Çok sessiz!” Mila kıkırdıyor. Kapının arkasında her şey sessiz.

Mila kapı koluna kadar yüksek bir kule yapıyor.
Kapının arkasında bir hışırtı.
Kapının arkasında bir çıtırtı.
Hâlâ çıngırak yok!

Mila yere boylu boyunca uzanıyor.
Kapının altından: sadece ışık. Sıcak ve sarı.
Çam kokuyor. Bir de mum.
Hâlâ hiçbir şey.

İşte! Kapı bir parmak aralık.
Sadece bir bakış. Minicik bir …
Mila gözlerini sımsıkı kapatıyor
ve iki eliyle kapıyı itiyor.

Ve tam o anda:
Çın çın çın!

Çorap çorap, Mila içeri giriyor.
Ağaç öyle büyük. Mumlar öyle çok.
En tepede bir yıldız.
Ooo.

Küçük çıngırak hâlâ sallanıyor.
“Kim çaldı onu?” diye soruyor Mila.
“Biz değil,” diyor Mama ile Papa.
Pencerede perde hâlâ kıpırdıyor.