Vier kaarsjes voor Mila

De eerste kaars brandt.
“Is het vandaag Kerst?” vraagt Mila.
“Nog niet,” zegt Mama.
“Maar we kunnen al wel bakken.”

De koekjes zijn klaar.
Eén is zwart. Eén is krom.
Eén is weg.
Mmm!
“Niet allemaal!” lacht Mama.

De tweede kaars brandt.
“Is het vandaag Kerst?”
“Nog niet,” zegt Papa.
“Maar we kunnen al wel sterren knutselen.”
De mooiste wordt bewaard.

De sterren gaan in het raam.
Eén, nog één, nog één.
Behalve de scheve.
“Die blijft bij mij,” zegt Mila.
“Die is voor helemaal bovenin.”

De derde kaars brandt.
“Is het vandaag Kerst?”
“Nog niet. Maar we kunnen …”
“Ik weet het al!” roept Mila.
“Niet kijken!”

Het pakje gaat onder het bed.
Helemaal naar achteren.
“Wie gluurt, krijgt niets!”
De scheve ster past op.
Sst.

De vierde kaars brandt.
“Is het VANDAAG Kerst?”
“Bijna,” zeggen Mama en Papa.
“Help je ons met de boom?”
“Dat kan ik wel!”

Kerstbal, kerstbal, kerstbal.
Ze hangen allemaal laag. Zo ver reikt de arm.
“Is het nu Kerst?”
“Nog één keer slapen,” zegt Papa.
En bovenin de boom blijft het leeg.

Nog één keer slapen.
Dat is het moeilijkste van alles.
Buiten valt de sneeuw, heel zachtjes.
Mila doet de ogen dicht en wacht.

Kerstavond. De deur naar de woonkamer is dicht.
Erachter ritselt het. En rinkelt het?
Mila zit op de trap en wacht.
De scheve ster wacht mee.
“Is het nu Kerst?”
“Zo meteen.”

En dan is het zover.
Niemand hoeft nog te vragen.
Alleen heel bovenin de boom ontbreekt nog iets.
De ster!

De boom schittert.
Mila knabbelt aan een sterrenkoekje.
“Is het morgen weer Kerst?”
“Nog niet,” zegt Mama.
En alle drie moeten lachen.