Een ster van Mila

Mila heeft sterren geknutseld,
een hele mand vol.
Voor iedereen één.
Maar wie is eigenlijk iedereen?

Eentje past precies op de trui.
Voor Mila?
Nee. Terug in de mand.
Eerst zijn de anderen aan de beurt.
Zo doe je dat met cadeaus.

Een ster voor Mama.
Dat is makkelijk.
Voorzichtig, voorzichtig …
De strik zit!
Nu is het theekopje versierd.

Buiten is iedereen verder weg.
Jas, muts, wanten.
Mama wikkelt de gele sjaal om. Drie keer rond.
“Zodat je nek warm blijft.”
De mand gaat mee.

Een ster voor Papa.
Dat is ook makkelijk.
Die zit nu op de muts
en helpt bij het sneeuwscheppen.

Een ster voor de vogels.
Dat is al moeilijker:
vogels willen liever zaadjes.
Dus krijgen ze allebei.

Fladder, fladder. Het roodborstje!
Het hupt op de mand. Het plukt een strohalm.
“Wil je ook knutselen?”
Piep!
Het vliegt met de halm weg.

Een ster voor de sneeuwman.
En iets warms voor de hals!
Mila wikkelt de eigen sjaal om hem heen.
Zo. Nu heeft de sneeuwman allebei.

Koud om de hals. Een beetje.
Maar de sneeuwman heeft het nu warm.
Papa slaat de kraag omhoog.
In de mand ligt er nog maar één.
Voor wie?

Aan de overkant licht een raam op.
Een ster aan de deurklink.
Zachtjes, zachtjes.
Papa wacht bij het hek.
En snel weer terug!

Terug naar Papa. Snel achter de jas!
Daar: de deur gaat open. Op een kier maar.
Een hand. De ster is weg.
“Fijne kerst!” roept iemand.
Mila roept zachtjes terug.

De mand is leeg.
En voor Mila? Geen ster meer over.
Of toch?
“Die daarboven. Die is voor mij!”
“De grootste,” zegt Mama. “Natuurlijk.”