Mila en het kleine rendier

Kerstavond. Alles slaapt.
Behalve Mila.
Buiten rilt een klein rendier in de sneeuw.
Helemaal alleen.
“Wacht, ik kom!”
Snel in de laarzen.

Jas over de pyjama. Muts op.
Langs de deur van Mama en Papa.
Sst.
De laarzen pas beneden aantrekken.
Buiten wacht het. Nog steeds daar!

“Ik heet Vlokje,” fluistert het rendier.
“Vandaag moet ik de slee trekken.
Maar daarboven is het zo hoog!”
Het belletje trilt mee.
Mila streelt de zachte vacht.
“We beginnen klein.”

“Heel klein. Alleen hupsen.”
Hup. Mila huppelt.
Hup. Vlokje huppelt.
Kling-a-ling!
De sneeuw stuift op. Vlokje lacht.
Zo begint vliegen.

“Eerst maar één klein sprongetje.”
Mila springt van de muur.
Vlokje springt erachteraan.
Oei! Vlokje zweeft boven de sneeuw.
“Nog een keer!”

Nu van de muur. Vlokje alleen.
Hij zweeft. Zo hoog als de pompommuts.
En dan: Plof.
Midden in de sneeuw, op zijn kont.
“Alles goed?”
“Zacht,” zegt Vlokje. “Nog een keer.”

“Nu een heel klein beetje hoger!”
Vlokje rent weg.
Één sprong en de heg is onder hem!
Mila klapt. Vlokje lacht.
“Heb je dat gezien?”

Een rondje om de tuin!
Vlokje vliegt over het hek, over de muur,
over de den …
Zwiep! Sneeuw valt op de muts.
Mila proest het uit. “Je vliegt echt!”

Sjjjt! Een slee landt.
“Daar ben je, Vlokje!” roept de Kerstman.
Dan wenkt hij Mila erbij.
“Ga je mee?”
De oren van Vlokje staan rechtop.

Onder hen slapen de huizen.
Vlokje trekt de slee.
Geen gerild meer.
Mila strekt de armen uit.
“We vliegen!”
En deze keer landt Vlokje niet meteen weer.

De slee landt in de tuin. Heel zachtjes.
Vlokje port Mila met de neus.
“Dit is voor jou.” Zijn belletje!
“Zodat je me hoort als ik langsvlieg.”
De Kerstman zwaait. En weg zijn ze.

’s Ochtends luistert Mama naar het belletje.
Papa ontdekt de sporen in de sneeuw.
“Hier houden ze gewoon op!”
Mila glimlacht. “Daar ging het omhoog.”
Kling-a-ling.