Mila en Sinterklaas

“Nog een beetje!” Mila wrijft over de rode laars. Papa houdt de andere omhoog.
“Nou, glimt die?”
O ja! Zo kan Sinterklaas komen.

“Wacht!” Mila sleept de laarzen van Papa aan.
Reusachtig. Daar past veel meer in!
Papa lacht. “Sinterklaas kijkt niet naar de maat.”
Nou goed. Dan maar de rode.

“En de ezel? Die heeft vast honger!”
Mila legt een wortel naast de laarzen. Er is ook stro. Mama houdt de deur open.
“Eet smakelijk, lieve ezel!”

“Hoe ver loopt de ezel?”
“Van huis naar huis. De hele nacht.”
Mila gaat rechtop zitten. “Dan heeft hij twee wortels nodig!”
“Eén is genoeg,” zegt Mama. “Slaap nu maar.”
Slapen? Nu?

Stil ligt het huis.
Daar: klip-klap. Wat was dat?
Mila zit in bed en luistert.
Nog een keer: klip-klap.
Dat klinkt als kleine hoefjes!

Op de tenen naar het raam. Heel zachtjes.
Een rode mantel! Een gouden staf! En de ezel knabbelt aan de wortel.
“Voor jou,” fluistert Mila.

De wortel: weg. Het hooi: weg.
De ezel snuffelt aan de laarzen.
“Die zijn niet om op te eten!”
fluistert Sinterklaas en krabt hem achter het oor.
Mila houdt de adem in.

De laarzen zijn vol. Nu kijkt Sinterklaas naar het raam. Precies hierheen!
Een glimlach. Een vinger op de lippen.
“Sst.”
Mila zwaait heel klein terug.
Dat blijft een nachtgeheim.

Klip-klap. Zachter. Zachter.
Dan alleen nog sneeuw.
Mila sluipt terug naar bed.
Het geheim gaat mee onder de deken.
Zelfs het kussen komt het niet te weten.

’s Ochtends is de wortel weg. Het stro ook.
Maar wat is dit?
Mila houdt een klein houten ezeltje in de handen.
“Voor mij? Jij gaat mee!”

“Wakker worden! Hij was er!”
Mila springt op het bed, de laarzen onder de arm.
Een mandarijntje rolt weg.
Mama knippert. Papa geeuwt.
“Wie was er?”
“Sinterklaas! En de ezel!”

Aan het ontbijt fluistert Mila:
“Sinterklaas heeft me gezien! En niets verraden.”
Mama luistert. Papa glimlacht.
“Je mag naast mijn bed slapen, kleine ezel.
Tot de volgende klip-klap!”