Mila en sneeuwman Knoop

Op de laatste dag van het jaar
krijgt de sneeuw een glimlach.
Mama, Papa en Mila zijn klaar.
“Jij heet Knoop. Blijf maar bij ons!”

“Welterusten, Knoop!”
Knoop zegt niets. Sneeuwmannen praten niet.
Slapen ze dan tenminste?
Mila zwaait nog een keer.
Heeft Knoop nu net … geknipoogd?

Klop, klop!
Mila kijkt naar het raam.
“Knoop? Kun jij bewegen?”
“Vandaag komt het nieuwe jaar.
Dat wil ik zien! Ga je mee?”
“Ja! Maar daarna komen we terug.”

Kan Knoop lopen? Niet helemaal.
Hij rolt. Hij zwaait heen en weer. Hij valt bijna om.
“Voorzichtig!”
Mila houdt de tak stevig vast.
“We nemen de slee,” zegt Knoop. “Jij zit. Ik trek.”

Sneeuwpak aan, laarzen aan. Daar gaan we!
Knoop trekt, de sneeuw spat.
Mila lacht: “Nog sneller!”
Zo raast een sneeuwman de heuvel op.

Op een hek zit een kat.
“Goedenavond!” zegt Knoop.
De kat zet een hoge rug op.
Ffffts!
En weg is ze.
“Die heeft nog nooit een sneeuwman zien lopen,” zegt Mila.

“Kijk eens,” zegt Knoop.
“De sterren liggen beneden!”
Mila staat versteld. Zoveel lichtjes.
“Dat is de stad.”
Knoop knikt. “Een hemel voor de voeten.”

“Hoe komt zo’n nieuw jaar eigenlijk?” vraagt Knoop.
“Weet ik niet. Misschien heel zachtjes.”
Ze wachten. Ze tellen lichtjes.
Eén, twee, heel veel.
Mila geeuwt in de want.
En dan …

Knal! Boem!
Knoop beeft. Zijn hoofd wiebelt.
“Niet vallen!” Mila houdt hem vast.
“Is het nieuwe jaar zó luid?” roept Knoop.

Mila heeft een idee.
“Wanten op de oren!”
Knoop probeert het. Al beter.
Nu kan hij van het geflonker genieten.
Gelukkig nieuwjaar, Knoop!

Op weg naar huis. Heel langzaam nu.
Knoop trekt. De wanten laat hij op de oren.
Mila ligt op de slee en knippert.
De sterren wiebelen. De ogen vallen dicht.
“Beloofd is beloofd,” bromt Knoop.
“Terug.”

’s Ochtends staat Knoop stil in de tuin.
“Wanten op de oren?” zegt Mama verbaasd.
Papa krabt zich op het hoofd.
Mila grijnst. Knoop verraadt niets.