Mila ve Kardan Adam Düğme

Yılın son gününde
kar bir gülümseme kazanıyor.
Mama, Papa ve Mila işi bitirdi.
“Senin adın Düğme. Bizimle kal!”

“İyi geceler, Düğme!”
Düğme bir şey demiyor. Kardan adamlar konuşmaz.
Peki hiç olmazsa uyurlar mı?
Mila bir kez daha el sallıyor.
Düğme az önce … göz mü kırptı?

Tık, tık!
Mila pencereye bakıyor.
“Düğme? Hareket edebiliyor musun?”
“Bu gece yeni yıl geliyor.
Onu görmek istiyorum! Geliyor musun?”
“Evet! Ama sonra geri döneceğiz.”

Düğme yürüyebiliyor mu? Pek değil.
Yuvarlanıyor. Sallanıyor. Az kalsın devriliyor.
“Dikkat!”
Mila dalı sıkı tutuyor.
“Kızağı alalım,” diyor Düğme. “Sen otur. Ben çekerim.”

Kar tulumu giyildi, çizmeler giyildi. Hadi!
Düğme çekiyor, kar sıçrıyor.
Mila gülüyor: “Daha hızlı!”
Böylece bir kardan adam tepeye doğru uçuyor.

Çitin üstünde bir kedi oturuyor.
“İyi akşamlar!” diyor Düğme.
Kedi sırtını kabartıyor.
Fısss!
Ve yok oluyor.
“Daha önce hiç yürüyen kardan adam görmemiş,” diyor Mila.

“Bak,” diyor Düğme.
“Yıldızlar aşağıda!”
Mila hayranlıkla bakıyor. Ne çok ışık.
“Orası şehir.”
Düğme başını sallıyor. “Ayaklar için bir gökyüzü.”

“Yeni yıl nasıl gelir?” diye soruyor Düğme.
“Bilmem. Belki sessizce.”
Bekliyorlar. Işıkları sayıyorlar.
Bir, iki, çok.
Mila eldivenine esniyor.
Ve sonra …

Pat! Güm!
Düğme titriyor. Başı sallanıyor.
“Düşme!” Mila onu sıkı tutuyor.
“Yeni yıl bu kadar gürültülü mü?” diye bağırıyor Düğme.

Mila bir fikir buluyor.
“Eldivenler kulaklara!”
Düğme deniyor. Daha iyi.
Şimdi parıltının tadını çıkarabilir.
Mutlu yıllar, Düğme!

Eve doğru. Şimdi yavaş yavaş.
Düğme çekiyor. Eldivenler kulaklarında kalıyor.
Mila kızağa uzanmış gözlerini kırpıştırıyor.
Yıldızlar sallanıyor. Gözler kapanıyor.
“Söz sözdür,” diye homurdanıyor Düğme.
“Geri.”

Sabah Düğme bahçede kıpırdamadan duruyor.
“Kulaklarında eldiven mi?” diye şaşırıyor Mama.
Papa başını kaşıyor.
Mila sırıtıyor. Düğme hiçbir şey söylemiyor.