Mila Noel Baba’ya Mektup Yazıyor

“Ne istiyorsun?” diye soruyor Mama.
Mila gülümsüyor ve çizmeye devam ediyor.
Papa zarfı çoktan hazırlamış.
“O bir sır. Sadece Noel Baba için!”

Zarf yastığın altında.
“Yarın postaya atarız,” diyor Mama.
“Posta kutusu Kuzey Kutbu’ndan o kadar uzak ki.”
Mila uyuyamıyor.
Derken pencerenin önünden beyaz bir şey geçiyor.

Posta kutusuna kocaman bir baykuş konuyor.
“Mektubu en iyisi sen götür.”
Bir kanat merdiven gibi iniyor.
Mila zarfı sımsıkı tutuyor.
“Ben de geliyorum!”

Kanattan yukarı. Sıkı tutun!
Bir, iki … ve ayaklar havada sallanıyor.
Aşağıda posta kutusu küçülüyor.
İşte, Mama ile Papa odasının penceresi!
Mila el sallıyor.

Çatılar küçülüyor.
Kilise kulesi geride kalıyor.
Aşağıda nehir parlıyor.
Mila kırmızı atkıya sıkı sıkı tutunuyor.
“Daha uzak mı?”
“Biraz daha yukarı,” diyor baykuş.

Bulutların üstünde yeşil ışıklar dans ediyor.
Mila elini uzatıyor.
Ne kadar yakın! Ama yine de uzak.
“Daha uzak mı?”
“Neredeyse geldik,” diyor baykuş.

Aşağı, bulutların arasından.
Soğuk! Burun atkının içinde kayboluyor.
Mila mektubu yokluyor.
Hâlâ orada. İyi.
Ve sonra, ta aşağıda karda: bir ışık.

Karın içinde küçük bir ev ışıldıyor.
Noel Baba gözlüğünü yukarı itiyor.
“Posta mı? Elden teslim mi? Bu hiç olmamıştı!”
Mila mektubu uzatıyor.
“Sadece senin için.”

“İçeri gel, donuyorsun. Baykuş da.”
Çizmeler çıkıyor. Paspasa kar düşüyor.
Bere askıya, kırmızı berenin yanına.
“Önce kakao, sonra posta?”
“Önce posta!”

“Dileğin … ben miyim?”
Noel Baba karnı sallanana kadar gülüyor.
“Sana bir mola diliyorum,” diyor Mila.
Terlikler çoktan yukarıda.
Kakao tütüyor.
“Üfle, üfle. Sonra bir yudum.”

Gece boyunca geri.
Noel Baba kapıda el sallıyor, resim elinde.
Mila gözlerini zor açık tutuyor.
“Yolu biliyorum,” diyor baykuş. “Sen uyu.”
Yıldızlar izliyor.

Sabah pencerede posta bekliyor.
Mila resmi gösteriyor: iki koltuk, iki fincan.
Mama şaşırıyor. Papa beyaz bir tüyü çeviriyor.
“Bir yer sana. Bir yer bana.”