Mila ve Aziz Nikolas

“Biraz daha!” Mila kırmızı çizmeyi ovuyor. Papa ötekini havaya kaldırıyor.
“Ee, parlıyor mu?”
Hem de nasıl! Aziz Nikolas artık gelebilir.

“Dur!” Mila büyük çizmeleri sürüklüyor, Papa şaşkın.
Kocaman. İçine çok daha fazlası sığar!
Papa gülüyor. “Aziz Nikolas boyuta bakmaz.”
Peki. O zaman kırmızılar.

“Ya eşek? O kesin açtır!”
Mila çizmelerin yanına bir havuç koyuyor. Saman da var. Mama kapıyı tutuyor.
“Afiyet olsun, sevgili eşek!”

“Eşek ne kadar yürür?”
“Evden eve. Bütün gece.”
Mila doğruluyor. “O zaman iki havuç lazım!”
“Bir tane yeter,” diyor Mama. “Şimdi uyu.”
Uyumak mı? Şimdi mi?

Ev sessiz sedasız.
İşte: tıkır, tıkır. O neydi?
Mila yatakta oturmuş dinliyor.
Bir daha: tıkır, tıkır.
Tıpkı küçük toynaklar gibi!

Parmak uçlarında pencereye. Sessizce.
Kırmızı bir pelerin! Altın bir asa! Ve havucu kemiren eşek.
“Senin için,” diye fısıldıyor Mila.

Havuç: yok. Saman: yok.
Eşek çizmeleri kokluyor.
“Onlar yenmez!”
diye fısıldıyor Aziz Nikolas ve kulağını kaşıyor.
Mila nefesini tutuyor.

Çizmeler dolu. Şimdi Aziz Nikolas pencereye bakıyor. Tam buraya!
Bir gülümseme. Dudakta bir parmak.
“Şşşt.”
Mila minicik bir el sallıyor.
Bu bir gece sırrı olarak kalıyor.

Tıkır, tıkır. Daha hafif. Daha hafif.
Sonra yalnız kar.
Mila yatağa geri süzülüyor.
Sır da battaniyenin altına geliyor.
Yastık bile öğrenmiyor.

Sabah havuç yok. Saman da.
Ama bu ne?
Mila elinde küçük bir tahta eşek tutuyor.
“Benim için mi? Sen benimle geliyorsun!”

“Uyanın! O geldi!”
Mila yatağa atlıyor, çizmeler koltuk altında.
Bir mandalina yuvarlanıyor.
Mama gözlerini kırpıştırıyor. Papa esniyor.
“Kim geldi?”
“Aziz Nikolas! Ve eşek!”

Kahvaltıda Mila fısıldıyor:
“Aziz Nikolas beni gördü! Ve kimseye söylemedi.”
Mama dinliyor. Papa gülümsüyor.
“Yatağımın yanında uyuyabilirsin, küçük eşek.
Bir sonraki tıkır tıkıra kadar!”