Mila i cztery świeczki

Pali się pierwsza świeczka.
„Czy dziś są święta?” – pyta Mila.
„Jeszcze nie” – mówi Mama.
„Ale upiec coś już możemy.”

Ciasteczka gotowe.
Jedno czarne. Jedno krzywe.
A jednego już nie ma.
Mmm!
„Nie wszystkie!” – śmieje się Mama.

Pali się druga świeczka.
„Czy dziś są święta?”
„Jeszcze nie” – mówi Tata.
„Ale gwiazdki robić już możemy.”
Ta najładniejsza zostaje na później.

Gwiazdki lądują w oknie.
Jedna, druga, trzecia.
Tylko nie ta krzywa.
„Ta zostaje u mnie” – mówi Mila.
„Ta jest na sam czubek.”

Pali się trzecia świeczka.
„Czy dziś są święta?”
„Jeszcze nie. Ale możemy …”
„Już wiem!” – woła Mila.
„Nie patrzcie!”

Paczuszka ląduje pod łóżkiem.
Bardzo głęboko.
„Kto zerka, nic nie dostanie!”
Krzywa gwiazdka pilnuje.
Ciii.

Pali się czwarta świeczka.
„Czy DZISIAJ są święta?”
„Prawie” – mówią Mama i Tata.
„Pomożesz nam z choinką?”
„Dam radę!”

Bombka, bombka, bombka.
Wszystkie wiszą nisko. Tam sięga ręka.
„Czy teraz są święta?”
„Jeszcze jedno spanie” – mówi Tata.
A na czubku choinki wciąż pusto.

Jeszcze jedno spanie.
To najtrudniejsze ze wszystkiego.
Za oknem cicho pada śnieg.
Mila zamyka oczy i czeka.

Wigilia. Drzwi do pokoju są zamknięte.
Za nimi coś szeleści. I dzwoni?
Mila siedzi na schodach i czeka.
Krzywa gwiazdka czeka też.
„Czy teraz są święta?”
„Zaraz.”

I wreszcie nadchodzi ta chwila.
Nikt już nie musi pytać.
Tylko na samym czubku choinki czegoś brakuje.
Gwiazdka!

Choinka świeci.
Mila chrupie gwiazdkowe ciasteczko.
„Czy jutro znowu będą święta?”
„Jeszcze nie” – mówi Mama.
I cała trójka wybucha śmiechem.