Mila i mały renifer

Wigilia. Wszyscy śpią.
Tylko Mila nie.
Na dworze drży w śniegu mały renifer.
Całkiem sam.
„Poczekaj, już idę!”
Szybko w buty.

Kurtka na piżamę. Czapka na głowę.
Obok drzwi sypialni.
Ciii.
Buty dopiero na dole.
Na dworze ktoś czeka. Wciąż tam jest!

„Mam na imię Płatek” – szepcze renifer.
„Dziś mam ciągnąć sanie.
Ale tam w górze jest tak wysoko!”
Jego dzwoneczek drży razem z nim.
Mila głaszcze miękkie futro.
„Zaczniemy od małego.”

„Całkiem małego. Tylko skakanie.”
Hop. Mila skacze.
Hop. Płatek skacze.
Dzyń-dzyń!
Śnieg się unosi. Płatek się śmieje.
Tak zaczyna się latanie.

„Najpierw tylko mały skok.”
Mila zeskakuje z murku.
Płatek skacze zaraz potem.
Oj! Płatek unosi się nad śniegiem.
„Jeszcze raz!”

Teraz z murku. Płatek sam.
Unosi się. Wysoko jak pompon na czapce.
I wtedy: bum.
Prosto w śnieg, na pupę.
„Wszystko dobrze?”
„Miękko” – mówi Płatek. „Jeszcze raz.”

„Teraz troszkę wyżej!”
Płatek rusza z kopyta.
Jeden skok i żywopłot jest pod nim!
Mila klaszcze. Płatek się śmieje.
„Widzisz, co potrafię?”

Runda wokół ogrodu!
Płatek leci nad płotem, nad murkiem,
nad jodłą …
Fiuu! Śnieg sypie się na czapkę.
Mila parska śmiechem. „Ty naprawdę latasz!”

Szszsz! Lądują sanie.
„Tu jesteś, Płatku!” – woła Święty Mikołaj.
Potem macha ręką.
„Lecisz z nami?”
Uszy Płatka stoją prosto.

Pod nimi śpią domy.
Płatek ciągnie sanie.
Już nie drży.
Mila rozkłada ramiona.
„Lecimy!”
I tym razem Płatek nie ląduje od razu.

Sanie lądują w ogrodzie. Bardzo cicho.
Płatek trąca nosem.
„To dla ciebie.” Jego dzwoneczek!
„Dzięki niemu mnie usłyszysz, gdy będę przelatywał.”
Święty Mikołaj macha. I już ich nie ma.

Rano Mama nasłuchuje dzwoneczka.
Tata odkrywa ślady w śniegu.
„Tu się po prostu urywają!”
Mila się uśmiecha. „Tutaj poszło w górę.”
Dzyń-dzyń.