Mila i słomiane gwiazdki

Mila ma gwiazdki własnej roboty,
cały kosz.
Jedną dla każdego.
Ale kim właściwie jest każdy?

Jedna pasuje idealnie do swetra.
Dla siebie?
Nie. Z powrotem do kosza.
Najpierw inni.
Tak się robi z prezentami.

Mama dostaje gwiazdkę.
To łatwe.
Ostrożnie, ostrożnie …
Kokardka na miejscu!
Teraz filiżanka do herbaty jest ozdobiona.

Na dworze każdy jest dalej.
Płaszcz, czapka, rękawiczki.
Mama owija żółty szalik. Trzy razy dookoła.
„Żeby szyja została ciepła.”
Kosz idzie razem.

Tata dostaje gwiazdkę.
To też łatwe.
Teraz tkwi przy czapce
i pomaga odśnieżać.

Gwiazdka dla ptaków.
To już trudniejsze:
ptaki wolałyby ziarno.
Więc dostają jedno i drugie.

Trzepot, trzepot. Rudzik!
Wskakuje na kosz. Wyciąga źdźbło.
„Chcesz też robić gwiazdki?”
Ćwir!
Leci z źdźbłem.

Gwiazdka dla bałwana.
I coś ciepłego na szyję!
Mila owija wokół niego własny szalik.
Tak. Teraz bałwan ma jedno i drugie.

Trochę zimno w szyję.
Ale bałwanowi jest już ciepło.
Tata podnosi kołnierz.
W koszu leży już tylko jedna.
Dla kogo?

Naprzeciwko świeci okno.
Gwiazdka na klamkę.
Cichutko, cichutko.
Tata czeka przy furtce.
I szybko z powrotem!

Szybko z powrotem, schować się za płaszczem!
Oto: drzwi się otwierają. Tylko na szparkę.
Ręka. Gwiazdki już nie ma.
„Wesołych Świąt!” – woła ktoś.
Mila woła cicho w odpowiedzi.

Kosz jest pusty.
A dla siebie? Żadnej gwiazdki już nie zostało.
A może jednak?
„Ta tam w górze. Ta jest moja!”
„Największa” – mówi Mama. „No jasne.”