Mila i dzwoneczek

Dziś jest Wigilia.
Drzwi do pokoju są zamknięte.
„Dopiero, gdy zadzwoni dzwoneczek” – mówi Mama.
A do tego czasu?

Mila przykłada ucho do drzwi.
Ciii.
Tylko zegar w przedpokoju: tik-tak, tik.
Żadnego dzwoneczka.

Do tego czasu Mila liczy stopnie schodów.
W górę. W dół.
I jeszcze raz w górę.
Żadnego dzwoneczka.

Z kuchni pachnie ciasteczkami.
„Dla czekających” – mówi Tata i przynosi jedno.
Mila chrupie. Powoli. Jeszcze wolniej.
Ciasteczka już nie ma. Drzwi wciąż zamknięte.

Mila przysuwa się całkiem blisko drzwi.
„Czy to jeszcze długo?”
„Ja też czekam” – mówi Tata.
Wciąż jest cicho.

„Ciekawe, co tam jest?”
„Słoń” – mówi Tata.
„Za duży!”
„Myszka?”
„Za cicha!” Mila chichocze. Za drzwiami wciąż cisza.

Mila buduje wieżę wysoką jak klamka.
Za drzwiami coś szeleści.
Za drzwiami coś trzeszczy.
Wciąż żadnego dzwoneczka!

Mila kładzie się płasko na podłodze.
Pod drzwiami: samo światło. Ciepłe i żółte.
Pachnie jodłą. I świeczką.
Wciąż nic.

Jest! Drzwi są uchylone.
Tylko jedno spojrzenie. Maleńkie …
Mila zaciska oczy
i obiema rękami napiera na drzwi.

I właśnie w tej chwili:
Dzyń-dzyń-dzyń!

Skarpetka za skarpetką Mila wchodzi do środka.
Choinka jest taka wielka. Tyle świeczek.
Całkiem na górze gwiazda.
Ooooch.

Dzwoneczek jeszcze się kołysze.
„Kto zadzwonił?” – pyta Mila.
„Nie my” – mówią Mama i Tata.
Przy oknie zasłona wciąż się porusza.