Mila w warsztacie skrzatów

Mama ozdabia choinkę.
Tata rozplątuje łańcuch lampek.
Mila potrząsa kulą ze śniegiem.
„Ktoś macha! W warsztacie!”
Śnieg wiruje szybciej. I szybciej.

Śnieg w pokoju? Śnieg wszędzie!
Nagle Mila stoi w warsztacie.
Przybiega skrzat.
„Jestem Pip. Dobrze, że jesteś!
Nasza maszyna do zabawek wyprawia same głupoty.
Pomożesz nam?”

Pip ciągnie za rękę.
Regały aż po sufit! Skrzaty z pędzlami!
Paczki, kokardy, wstążki.
A z tyłu: Tur-tur. Tur-tur. PLOP.
„To ona” – mówi Pip. „Słyszysz? Tak brzmią głupoty.”

Miś na kółkach!
Piłka z zajęczymi uszami!
„Tak nic nie mogę podarować” –
burczy Święty Mikołaj.
Mila obraca misia. „Dziwne …”

Mila wrzuca piłkę od góry.
Trach, trach. Plop.
Na dole wylatuje z powrotem. Z dziobem.
„Kwa?”
„To nie przez wrzucanie” – mówi Mila.

Puk, puk! Święty Mikołaj stuka młotkiem.
Kap, kap! Pip oliwi.
Ale maszyna terkocze dalej.
Mila kładzie się na brzuchu.
„Zajrzę na dół.”
Co też tam siedzi?

Na dole jest ciemno. I głośno.
Pip podaje lampion.
Koła zębate wielkie jak koła wozu.
A pomiędzy nimi? Coś się błyszczy.
Czerwone. Białe. Czerwone. Białe.
„Co to jest?”

„Skarpetka!”
Mila chwyta czerwono-białe paski.
Ciągnie. Jeszcze kawałek. Hej, hop!
Skarpetka się uwalnia.
A teraz, maszyno!

Mila wyczołguje się. Skarpetka powiewa.
Maszyna staje. Cisza.
Potem: Gul. Brum. Brum.
Pip patrzy na swoją bosą stopę.
„To MOJA!”
Wszyscy się śmieją. Nawet maszyna, troszkę.

Terkot, terkot, plop!
Miś. Piłka. Wszystko jak trzeba!
Święty Mikołaj tańczy z radości.
„Bez ciebie nie byłoby prezentów!”
Pip ciągnie za swoją pasiastą skarpetkę.
„Boże Narodzenie może przyjść!”

„Czas wracać do domu” – mówi Święty Mikołaj.
Pip znów zdejmuje skarpetkę.
„Dla ciebie. Na pamiątkę. Mam jeszcze.”
Śnieg wiruje. Szybciej. Szybciej.
Warsztat robi się mały jak kula.
Pa, Pip!

W domu kula ze śniegiem stoi nieruchomo.
Mila unosi maleńką skarpetkę.
„Czy to był sen?”
Mama się dziwi. Tata też.
„To mój sen zgubił skarpetkę!”