Mila i list do Świętego Mikołaja

„Czego sobie życzysz?” – pyta Mama.
Mila uśmiecha się i rysuje dalej.
Tata już trzyma kopertę w pogotowiu.
„To tajemnica. Tylko dla Świętego Mikołaja!”

Koperta leży pod poduszką.
„Jutro ją wrzucimy” – mówi Mama.
„Skrzynka jest tak daleko od bieguna północnego.”
Mila nie może zasnąć.
Aż tu coś białego przemyka za oknem.

Na skrzynce pocztowej siada ogromna sowa.
„List najlepiej zanieść osobiście.”
Skrzydło opada jak schody.
Mila mocno ściska kopertę.
„Lecę z tobą!”

Po skrzydle w górę. Trzymaj się mocno!
Raz, dwa … i nogi dyndają w powietrzu.
W dole skrzynka robi się maleńka.
Tam jest okno! Za nim śpią Mama i Tata!
Mila macha.

Dachy robią się małe.
Wieża kościoła zostaje w tyle.
W dole połyskuje rzeka.
Mila trzyma się mocno czerwonego szalika.
„Jeszcze daleko?”
„Jeszcze troszkę wyżej” – mówi sowa.

Zielone światła tańczą nad chmurami.
Mila wyciąga rękę.
Tak blisko! A jednak za daleko.
„Jeszcze daleko?”
„Zaraz będziemy” – mówi sowa.

W dół, przez chmury.
Zimno! Nos chowa się w szaliku.
Mila szuka listu po omacku.
Jest. Dobrze.
A potem, na dole w śniegu: światełko.

Mały domek świeci w śniegu.
Święty Mikołaj unosi okulary na czoło.
„Poczta? Dostarczona osobiście? Jeszcze mi się to nie zdarzyło!”
Mila podaje list.
„Tylko dla ciebie.”

„Wchodź, przecież marzniesz. Sowa też.”
Buty z nóg. Śnieg sypie się na wycieraczkę.
Czapka na haczyk, obok czerwonej czapki.
„Najpierw kakao, potem poczta?”
„Najpierw poczta!”

„Życzysz sobie … mnie?”
Święty Mikołaj śmieje się, aż brzuch mu się trzęsie.
„Życzę ci odpoczynku” – mówi Mila.
Kapcie już wędrują w górę.
Kakao paruje.
„Dmuchać, dmuchać. Potem łyczek.”

W powrotną drogę przez noc.
Święty Mikołaj macha w drzwiach z obrazkiem w ręku.
Mila walczy ze snem.
„Znam drogę” – mówi sowa. „Śpij sobie.”
Gwiazdy patrzą.

Rano przy oknie czeka poczta.
Mila pokazuje obrazek: dwa fotele, dwa kubki.
Mama się dziwi. Tata obraca w palcach białe piórko.
„Miejsce dla ciebie. Miejsce dla mnie.”