Mila i Święty Mikołaj

„Jeszcze troszkę!” Mila poleruje czerwony but. Tata unosi drugi.
„No i? Lśni?”
O tak! Teraz Święty Mikołaj może przyjść.

„Czekaj!” Mila taszczy buty, które nosi Tata.
Ogromne. Wejdzie tam o wiele więcej!
Tata się śmieje. „Święty Mikołaj nie patrzy na rozmiar.”
No dobrze. To te czerwone.

„A osioł? On na pewno jest głodny!”
Mila kładzie marchewkę obok butów. Jest też słoma. Mama przytrzymuje drzwi.
„Smacznego, drogi ośle!”

„Jak daleko idzie osioł?”
„Od domu do domu. Całą noc.”
Mila siada na łóżku. „To on potrzebuje dwóch marchewek!”
„Jedna wystarczy” – mówi Mama. „A teraz spać.”
Spać? Teraz?

Dom leży zupełnie cicho.
I nagle: tup, tup. Co to było?
Mila siedzi w łóżku i nasłuchuje.
Jeszcze raz: tup, tup.
To brzmi jak małe kopytka!

Na palcach do okna. Bardzo cicho.
Czerwony płaszcz! Złota laska! A osioł skubie marchewkę.
„To dla ciebie” – szepcze Mila.

Marchewki nie ma. Siana nie ma.
Osioł obwąchuje buty.
„To nie do jedzenia!”
– szepcze Święty Mikołaj i drapie go za uchem.
Mila wstrzymuje oddech.

Buty są pełne. Teraz Święty Mikołaj patrzy w okno. Dokładnie tutaj!
Uśmiech. Palec na ustach.
„Ciii.”
Mila macha malutko w odpowiedzi.
To zostaje nocną tajemnicą.

Tup, tup. Ciszej. Ciszej.
Potem już tylko śnieg.
Mila wsuwa się z powrotem do łóżka.
Tajemnica wchodzi pod kołdrę.
Nawet poduszka się nie dowie.

Rano marchewki nie ma. Słomy też.
Ale co to?
Mila trzyma w rękach małego drewnianego osiołka.
„Dla mnie? Idziesz ze mną!”

„Wstawajcie! On tu był!”
Mila skacze na łóżko z butami pod pachą.
Mandarynka się toczy.
Mama mruga. Tata ziewa.
„Kto tu był?”
„Święty Mikołaj! I osioł!”

Przy śniadaniu Mila szepcze:
„Święty Mikołaj mnie widział! I nic nie powiedział.”
Mama nadsłuchuje. Tata się uśmiecha.
„Możesz spać obok mojego łóżka, mały osiołku.
Do następnego tup, tup!”