Mila i bałwan Guzik

W ostatnim dniu roku
śnieg dostaje uśmiech.
Mama, Tata i Mila mają gotowego bałwana.
„Masz na imię Guzik. Zostań z nami!”

„Dobranoc, Guziku!”
Guzik nic nie mówi. Bałwany nie mówią.
Czy chociaż śpią?
Mila macha jeszcze raz.
Czy Guzik właśnie … mrugnął?

Puk, puk!
Mila patrzy w okno.
„Guziku? Ty się ruszasz?”
„Dziś przychodzi Nowy Rok.
Chcę go zobaczyć! Idziesz ze mną?”
„Tak! Ale potem wrócimy.”

Czy Guzik umie chodzić? Niezupełnie.
Toczy się. Chwieje. Prawie się przewraca.
„Ostrożnie!”
Mila mocno trzyma gałązkę.
„Weźmiemy sanki” – mówi Guzik. „Ty siadasz. Ja ciągnę.”

Kombinezon na siebie, buty na nogi. Ruszamy!
Guzik ciągnie, śnieg pryska.
Mila się śmieje: „Szybciej!”
I tak bałwan pędzi pod górkę.

Na płocie siedzi kot.
„Dobry wieczór!” – mówi Guzik.
Kot wygina grzbiet.
Fffst!
I już go nie ma.
„On jeszcze nigdy nie widział chodzącego bałwana” – mówi Mila.

„Patrz” – mówi Guzik.
„Gwiazdy leżą na dole!”
Mila z zachwytem patrzy. Tyle świateł.
„To miasto.”
Guzik kiwa głową. „Niebo dla stóp.”

„Jak przychodzi taki Nowy Rok?” – pyta Guzik.
„Nie wiem. Może całkiem cicho.”
Czekają. Liczą światła.
Raz, dwa, mnóstwo.
Mila ziewa w rękawiczkę.
I wtedy …

Bum! Trach!
Guzik drży. Jego głowa się chwieje.
„Nie spadnij!” Mila trzyma go mocno.
„Czy Nowy Rok jest TAK głośny?” – woła Guzik.

Mila ma pomysł.
„Rękawiczki na uszy!”
Guzik próbuje. Już lepiej.
Teraz może cieszyć się blaskiem.
Szczęśliwego Nowego Roku, Guziku!

W stronę domu. Teraz bardzo powoli.
Guzik ciągnie. Rękawiczki zostają na uszach.
Mila leży na sankach i mruga.
Gwiazdy się chwieją. Oczy się zamykają.
„Obietnica to obietnica” – burczy Guzik.
„Z powrotem.”

Rano Guzik stoi nieruchomo w ogrodzie.
„Rękawiczki na uszach?” – dziwi się Mama.
Tata drapie się po głowie.
Mila szczerzy zęby. Guzik niczego nie zdradza.